Rocky

Amerykańskie filmy #3

Rocky

Jest rok 1976, 200. urodziny Ameryki. Świętowaliśmy naszą wolność i wyjątkowość, nasze historyczne wzloty i upadki, naszych bohaterów i złoczyńców. Pod koniec roku ukazał się film o znanej historii i znanych postaciach; zawodnik, który ma ostatnią szansę na udowodnienie swojej wartości, do czego Amerykanie mogą się odnosić. Jako imigranci wszyscy mamy wspólną przesłanie, by zacząć od nowa w nowej krainie, gdzie każdy może odnieść sukces, jeśli tylko ciężko pracuje. Niektórzy będą twierdzić, że w dzisiejszym desperackim klimacie ekonomicznym archetyp “American Dream” wydaje się być bardziej niedostępna niż kiedykolwiek. W każdym razie historia rezonuje z publicznością i nadal nawraca się 35 lat później. Mamy nieoczekiwany film, z ikonicznymi motywami Billa Contiego i partyturą tła, które nigdy nie wydają się przestarzałe lub nie są rozgrywane.

Rocky Balboa (Sylvester Stallone), pracuje w Filadelfii jako kolekcjoner dla lokalnego rekina, Gazzo (Joe Spinnell). Wisi w sąsiedniej siłowni Mickeya, czyszcząc bałagan, jaki przyszli niedoszli wojownicy i pozostając blisko świata, w którym chciałby być nadal częścią. Mickey Goldmill (portretowany przez wspaniałego weterana aktor Burgess Meredith) jest emerytowanym eks-wojownikiem, który nieustannie krytykuje Rocky’ego za to, że nigdy nie wzniósł się na pugilistyczne wyżyny, które powinien był osiągnąć. Rocky wie, że to prawda, ale jakoś odmawia wycofania się z jedynego świata, który naprawdę zna. Lubi spędzać czas na siłowni, nawet gdy Mickey w końcu zabiera swoją szafkę. Rocky lubi Adrian, nieśmiałą dziewczynę, która pracuje w pobliskim Petshopie. Wciąż może się chwalić i próbować żartować w jej obecności, ale jest zbyt nadopiekuńcza przez swojego brata, Pauliego (Burta Younga), by kiedykolwiek uznać próby humoru Rocky’ego. Zostaliśmy wprowadzeni do wszystkich tych postaci w ich dzielnicy Philly na początku filmu. Zakładamy, że ten styl życia trwa już od lat i nie zmieni się zbytnio.

Ale Fate wkracza w postać Mistrza Świata w wadze ciężkiej, Apollo Creed (Carl Weathers), który odbędzie się mecz o tytuł w Filadelfii na Dzień Niepodległości. Pobił każdego pretendenta i nie może znaleźć odpowiedniego przeciwnika do tego niezwykle ważnego pojedynku. To marzenie reklamowego mężczyzny, ale bez przyzwoitego kandydata Creeda Sny uschną. Creed mówi: “Niech nikt nie strzela” “To bardzo amerykański”, mówi promotor. To bardzo sprytne, Creed wraca. Przeszukują rekordy bojowników w i wokół Philly i wymyślają “Włoskiego ogiera”, Rocky Balboa. To szansa na całe życie, strzał w dziesiątkę, przysłowiowe pukanie do drzwi. Rocky chwyta za mosiężny pierścień.

Ale stanowi szansę na całe życie dla całej okolicy, dla wszystkich przyjaciół Rocky’ego i jego nowej dziewczyny, Adriana. Talia Shire portretuje skromnego shopgirl zręcznie ukrywającego oczywiste piękno, które wszyscy rozpoznaliśmy w Ojcu chrzestnym. Gdy ona i Rocky podchodzą bliżej, z kokonu wyłania się piękny motyl. Scena, w której się ubiera i pojawia się w kamiennym mieszkaniu Rocky’ego, wciąż robi na mnie wrażenie. Każdy zaczyna postrzegać Rocky’ego jako miejscową celebrytę. Podchodzi pokornie, prosząc Mickeya o pomoc w treningu po tym, jak Mickey przyjdzie do Rocky’ego i błaga o jego sprawę. Jego strzał w sławę i fortunę już dawno minął. To będzie druga szansa Mickeya. Obaj zaczynają się wiązać, gdy obserwujemy, jak trening rozpoczyna się o 4:30 rano w zimny zimowy poranek, gdy Rocky łamie surowe jajka w szklance jedną ręką, a następnie pije całą rzecz jednym haustem. Ubrany w zużyte ubrania, opuszcza mieszkanie, by przebiec przez niemal opustoszałe ulice miasta. Samotna egzystencja, w której jedynym rywalem jest on sam.

Rocky Balboa

Wielu krytyków i recenzentów nie mogło oprzeć się filmowaniu ze względu na jego oczywisty sentymentalizm i często opowiadaną historię. W dół i na zewnątrz wznosi się z głębi własnej rozpaczy i niepowodzeń, ciągnąc wzdłuż swoich przyjaciół i rodziny, aby wygrać bitwę i zwyciężyć w końcu. Cóż, tak, zrobiono to wiele razy przed rokiem 1976, na pewno w literaturze i, oczywiście, w dziesiątkach filmów. Ale nie ma nic złego w widzeniu, że ktoś to robi. Możemy odnieść się do drugiej szansy. Wszyscy możemy rozmawiać o ludziach, których znamy i kochamy, którzy wznieśli się ponad swoje okoliczności i ponownie stworzyli siebie. Dzisiejsze ostre nagłówki i trudne wiadomości gospodarcze wpływają na wszystkich chyba że jesteś bogaty. To uniwersalny urok tego filmu. Pan Smith jedzie do Waszyngtonu: ten mały facet walczy ze specjalnymi interesami i wygrywa. Ameryka lubi “małego faceta”; kibicujemy mu, żeby wygrał. Nasze korzenie są wszędzie na świecie i jeśli jest to opowieść wspólna dla większości z nas, to dlatego, że to prawdopodobnie prawda. Zacznij od nowa, może wygrasz, może przegrasz. Spadasz z konia, wstajesz i wspinasz się z powrotem w siodle. The Big Country pokazuje, że Gregory Peck właśnie to robił, oswajając w końcu dzikie bronco. Ustawienia mogą być różne, znane postacie, motywy przypominają inne filmy. W porządku. Zwiększenie naszego morale jest jednym z filmów obowiązki. W 1930 roku widzieliśmy jedne z największych filmów kinowych i największe frekwencje. Zjawisko to widzimy po tylu dziesięcioleciach.

Zabić drozda

W 1960 roku pojawiła się powieść, która stała się tym, co niektórzy nazwali Wielką powieścią amerykańską. To było Zabić drozda Harper Lee. Położona w małym, fikcyjnym mieście w 1930 r. W depresji w Georgii, pani Lee uchwyciła własne dzieciństwo dorastające na segregowanym Południu. Jej jedyna powieść, zdobyła nagrodę Pulitzera i była podstawą do filmu z 1962 roku, który niektórzy nazwali The Great American Film. Powieść i film uderzyły znajomymi akordami u Amerykanów. Oboje zmienili nasz kraj na lepsze.

Znana, na wpół autobiograficzna opowieść o młodej dziewczynie i jej starszym bracie, dorastającym w ciągu trzech lat, powieść widzi postacie i wydarzenia z punktu widzenia dzieci. Ich niewinność i oddanie ojcu i sobie nawzajem są podstawą tego, co się dzieje. Połączmy ten klasyczny film z kilkoma innymi podobnymi tematami, ponieważ wiele z tego, co dzieje się w tych filmach, ma podstawowe znaczenie dla Ameryki i do czego staramy się aspirować: nasi ojcowie założyciele zasady przekształcone w codzienne życie. Czy żyjemy zgodnie z tymi cennymi ideałami, czy sprawiamy, że pracują dla wszystkich Amerykanów każdego dnia, bez względu na okoliczności?

Atticus Finch (portretowany przez Gregory’ego Pecka), prawnik z małego miasteczka i ojciec Scouta i Jema, musi bronić czarnego człowieka, Toma Robinsona, w całkowicie znanym przypadku kryminalnym: biała kobieta oskarża go o gwałt. System segregacji Jim Crow na południu sprawił, że tego typu przypadki były prawie całkowicie otwarte, a czarny człowiek zawsze był uznawany za winnego, jeśli istniała rzeczywista próba w pierwszej kolejności. Lynchings były powszechnymi wydarzeniami, ponieważ biali obywatele wierzyli, że mogą wziąć prawo w swoje ręce bez obawy przed prawem. Tym, co odróżniało tę sprawę od tego czasu, był Atticus broniący czarnego człowieka, ponieważ wiedział, że Tom Robinson jest niewinny.

Francuski autor, Emile Zola, podjął się sprawy Alfreda Dreyfusa, kapitana francuskiej armii niesprawiedliwie oskarżonego o zdradę wyłącznie dlatego, że był Żydem. Zola spędza resztę życia pisząc, aby ponownie otworzyć sprawę, a ostatecznie Dreyfus zostaje uwolniony z niesławnego francuskiego więzienia, Diabelskiej Wyspy. Paul Muni wcielił się w rolę Zoli w filmie z 1937 roku “Życie Emila Zoli”. Jego kampania uwolnienia niewinnego człowieka sprawiła, że ​​Zola była niepopularna w tym czasie i pogardzana przez wielu Francuzów. Antysemityzm zawsze znajdował się tuż pod powierzchnią życia francuskiego, a sprawa Dreyfusa od lat wymuszała na nim publiczną opinię. Zola podjął sprawę, ponieważ wiedział, że Dreyfus jest niewinny.

Jest podobny temat w filmie z 1991 roku, Fried Green Tomatoes. Zamiast ignorować uprzedzenia i niesprawiedliwości systemu Jim Crow, z którym żyli każdego dnia, Idgie Threadgoode (Mary Stuart Masterson) i Ruth Jamison (Mary-Louise Parker), dwie młode, białe kobiety, które prowadzą małą kawiarnię, zatrudniają młode czarny człowiek niesprawiedliwie oskarżony o morderstwo. Walczą z oczywistą nienawiścią i nietolerancją, a także z systemem, który mierzy ludzi wyłącznie kolorem skóry.

Zabić drozda

W 1996 roku wydano A Time To Kill na podstawie popularnej powieści Johna Grishama. Czarny człowiek w Mississippi, Carl Lee Hailey (Samuel L. Jackson), zabija dwóch białych mężczyzn, którzy zgwałcili jego młodą córkę. NAACP chce, aby ich silni północni prawnicy bronili go, ale zamiast tego Carl Lee wybiera przyjaciela, Jake’a Brigance’a (Matthew McConaugheya), lokalnego białego adwokata. Pomimo niesamowitej presji ze strony przyjaciół i rodziny, groźby na jego życie i pewną wiedzę, że może to zabić jego karierę, Brigance podejmuje walkę i wygrywa. Po raz kolejny widzimy kogoś, kto broni niepopularnej sprawy, ryzykując wszystko, by walczyć o swoje przekonania i zasady w obliczu porażki.

Oto powieść, która w 1960 r. Staje się zbiegiem bestsellerów, a dwa lata później nagrodzony nagrodą Akademii film oparty na powieści. Walka o prawa obywatelskie dla Afroamerykanów w Ameryce ma zaledwie kilka lat, kiedy te dwa wydarzenia się zdarzają. Zabić drozda wróciło do domu, jak zwykli ludzie stają się bohaterami, czasami bezwiednie jak Atticus Finch, a na małe, ale potężne sposoby zmieniają Amerykę i świat. Może Atticus jest Wielkim Amerykańskim Bohaterem. Pięćdziesiąt lat później, w 2012 roku, Ameryka wciąż boryka się z wyzwaniami związanymi z relacjami rasowymi, mamy prezydenta Afroamerykanów, ale podobne problemy do roku 1962 bez uprzedzeń jawnych.

Gregory Peck powiedział, że kiedy przeczytał scenariusz do filmu, od razu pomyślał o swoim wczesnym dzieciństwie dorastającym w małym miasteczku, takim jak Maycomb; to była LaJolla w Kalifornii. Harper Lee wzorowała Atticusa na prawdziwym ojcu, prawniku. Wszyscy potrzebujemy codziennych bohaterów każdego dnia. Oprzyj się lękowi przed porażką; zająć stanowisko; przyjmij niepopularną przyczynę jako własną; bronić słabych; walczmy z falami nietolerancji i ignorancji, które grożą nam utopieniem: Tak postęp, choć powolny i stały, szacunek i godność kierują nas do przodu. W ten sposób znikają nienawiść, brak wiedzy i bigoteria.

Post Author: Micorazon

1 thought on “Amerykańskie filmy #3

    Borys

    (16 grudnia 2017 - 01:03)

    Klasyki, warto obejrzeć

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.