Alcatraz

Kalifornia #3

Salton Sea

Upiorne pozostałości przypadkowego morza.

To może wydawać się oczywiste, ale większość opadów w końcu trafia do oceanów, albo przez wody gruntowe, rzeki, albo jeziora z przepuszczalną skałą pod spodem. Niektóre wody uwięzione są w dużych basenach, które znajdują się poniżej poziomu morza, a woda płynie, ale nigdy nie wypływa.

Morze Salton w pobliżu granicy meksykańskiej w południowej Kalifornii znajduje się na różnych poziomach od trzech milionów lat. Technicznie “słone jezioro”, jest bardziej słone niż ocean, choć nieco mniej słone niż Wielkie Jezioro Słone. Basen był prawie suchy, aż do początku lat 1900, kiedy nieudane kanały irygacyjne skierowały rzekę Kolorado do dużego basenu, a szalejąca rzeka sprowadziła śnieg z Gór Skalistych na Morze Salton.

Inżynierowie z kolei Południowego Pacyfiku nie byli w stanie powstrzymać wodospadu, który wytworzyła rzeka. Składając petycję do Kongresu i Prezydenta Roosevelta, inżynierowie otrzymali “pancernik” mnóstwo skał, których potrzebowali, aby zablokować dziurę, jednak minęło ponad sześć miesięcy, zanim ponownie przekierowali rzekę. Morze Salton stało się większe od jeziora Tahoe do jego obecnej wielkości około 15 mil szerokości i 35 mil długości.

Na początku nie było jasne, czy to jezioro było uciążliwe. Morze było produktywnym łowiskiem w latach 40., a dzięki powojennym bogactwom stało się popularnym miejscem turystycznym w latach 50., z kurortami, domami przy plaży i nartami wodnymi, widząc takich bywalców, jak Sonny Bono i Beach Boys.

Ale niewiarygodne zasolenie jeziora i ciężkie rolnictwo południowej Kalifornii powoli zniszczyło ekosystem. Odpływ z gospodarstw zanieczyszczał morze, a wiele gatunków ryb, oprócz odpornej tilapii, nie mogło przetrwać, podczas gdy ptaki migrujące zostały zatrute jadem kiełbasianym i innymi śmiercionośnymi bakteriami.

Stanie Kalifornia jest zaangażowana w wysiłki na rzecz przywrócenia morza, ale takie ekstremalne wysiłki są oczywiście łatwiejsze do powiedzenia niż zrobić. Głównym zmartwieniem jest to, że wody ostatecznie wyparują całkowicie i przekształcą obszar w gigantyczną miskę kurzu (bardziej niż jest już to możliwe) i wysadzają toksyczne muły aż do San Diego. Obszar ten jest także domem dla jednej z najbardziej zróżnicowanych populacji ptaków w Ameryce Północnej, w której znajduje się ponad 400 gatunków – które mogą również zostać utracone wraz z morzem. Państwo ma nadzieję zbudować szereg opłat, a następnie zalać małe odcinki linii brzegowej świeżą wodą, aby zredukować kurz i stworzyć habitat podmokły – pierwszy mały krok w długim procesie zbawienia. Lokalni mieszkańcy cierpią już na astmę i inne chroniczne dolegliwości związane z pyłem – miejmy nadzieję, że państwo może pomóc w powstrzymaniu tego od dalszego rozprzestrzeniania się.

Obecnie brzegi Morza Salton są żywe, surrealistyczne, puste krajobrazy usłane martwymi rybami i innymi pozostałościami ludzkiego siedliska.

Nie, jest tuż przy 86. Bardzo łatwe do znalezienia. Uważaj na potłuczone szkło na drogach. Poza tym ludzie nadal tu mieszkają. Nie szarpcie drzwi, myśląc, że to fajny dom z duchami, tylko patrząc na strzelbę.

Wyspa Alcatraz

Przez te 29 lat, które były w użyciu, żaden z więźniów nigdy nie uciekł z powodzeniem … lub tak twierdzą.

Alcatraz, określany również jako “The Rock”, jest bogaty w amerykańską historię, bardziej niż większość ludzi zdaje sobie z tego sprawę. Jest to siedziba najstarszej działającej latarni na zachodnim wybrzeżu, twierdza z czasów wojny secesyjnej, która służyła za Arsenał w San Francisco, osławione więzienie federalne, początek ruchu Indian Red Red, a także ptasie sanktuarium.

W 1775 r. Hiszpan Juan Manuel de Ayala nazwał wyspę “La Isla de los Alcatraces”, co oznacza “Wyspę Pelikanów”. Od tego czasu najwcześniej zarejestrowanym właścicielem wyspy jest Julian Workman, który został przydzielony przez meksykańskiego gubernatora Pio Pico zbudować na nim latarnię morską w czerwcu 1846 r. W 1850 r. prezydent Millard Fillmore twierdził, że wyspa Alcatraz jest przeznaczona wyłącznie do celów militarnych dopiero po zdobyciu przez Amerykę Kalifornii w wojnie meksykańsko-amerykańskiej. Wraz z wybuchem amerykańskiej wojny domowej we wczesnych latach 1860-tych, Alcatraz był pełen armat i służył jako magazyn broni palnej do Arsenału San Francisco. W czasie wojny był również wykorzystywany do uwięzienia konfederackich sympatyków. W 1868 r., Po wybudowaniu murowanego więzienia, został oficjalnie wyznaczony jako długoterminowy obiekt dla więźniów wojskowych.

Główny blok celny został zbudowany w latach 1909 i 1912, a wykopany dół został utworzony jako sucha fosa, aby zwiększyć wysiłki obronne. Forteca została dezaktywowana jako więzienie wojskowe w 1933 r. I otwarta jako więzienie federalne w sierpniu 1934 r. W 1963 r. W więzieniu znajdowało się wielu znanych przestępców, takich jak Al Capone, Bumpy Johnson, George “Machine Gun” Kelly i Robert Franklin Stroud ( Birdman of Alcatraz). Jednak przez te wszystkie 29 lat, które były w użyciu, żaden z więźniów nigdy nie zdołał uciec, a przynajmniej nie znalazł się przy życiu.

Czternaście prób ucieczki zostało zrobionych przez 36 różnych więźniów Alcatraz na przestrzeni lat i chociaż prawie wszyscy zostali schwytani lub zabici w procesie, w dwóch ucieczkach w 1937 i czerwcu 1962 r. Więźniowie zniknęli bez śladu. Więzienie zakłada, że ​​wszyscy utonęli (prawdopodobnie w porządku w sprawie z 1937 r.), Ale z biegiem lat obserwowano uciekinierów, prowadząc do spekulacji na temat ich możliwej udanej ucieczki. Ucieczka z Alcatraz z 1962 r. Zainspirowała książkę i film, które przyniosły więzienie narodowej sławie.

Zakład karny został zamknięty w 1963 r. Ze względu na wysokie koszty eksploatacji w porównaniu z innymi więzieniami, a także poważną erozję budynku ze względu na słoną wodę. W 1976 roku wyspa Alcatraz stała się częścią Krajowego Rejestru Miejsc Historycznych, aw 1986 roku stała się National Historic Landmark.

Watts Towers

Najsłynniejszy kawałek architektury samozbudowanej w Ameryce.

Watts Towers w dzielnicy Watts w Los Angeles w Kalifornii to kolekcja 17 połączonych ze sobą struktur, z których dwie osiągają wysokość ponad 99 stóp (30 m).

Wieże zostały zbudowane przez włoskiego imigranta budowlanego Sabato (“Sam” lub “Simon”) Rodia w czasie wolnym od 33 lat, od 1921 do 1954. Praca jest doskonałym przykładem nietradycyjnej architektury wernakularnej. Wieże znajdują się w pobliżu (i widocznej z) stacji 103rd-Kenneth Hahn linii Metro Rail LACMTA Blue Line.

Rzeźby są zbudowane ze stalowych rur i prętów, owinięte siatką i pokryte zaprawą. Główne podpory są zatopione w kawałkach porcelany, płytek i szkła. Dzieło zdobią znalezione przedmioty: ramy łóżek, butelki, płytki ceramiczne, złom i muszelki wystające z wież. Rodia nazywała wieże Nuestro Pueblo, co oznacza “nasze miasto”. Rodia zbudowała je bez specjalnego wyposażenia lub (o ile wiadomo) z góry ustalonego projektu, pracując samodzielnie z narzędziami ręcznymi i sprzętem do spryskiwaczy. Dzieci z sąsiedztwa (w tym basista jazzowy Charles Mingus) przyniosły Rodiowi kawałki rozbitego szkła i ceramiki w nadziei, że zostaną dodane do projektu, ale większość materiału Rodii składała się z uszkodzonych elementów z Malibu Pottery, gdzie pracował przez wiele lat.

Najlepszym przeżyciem jest zwiedzanie wież z przewodnikiem z ówczesnego Watts Towers Arts Centre, tuż obok. Przewodniki mają ogromną ilość wglądu w symboliczne szczegóły, historie do opowiedzenia i są świetne w odpowiadaniu na pytania. Jest dużo, za czym tęsknicie podczas wycieczki z własnym przewodnikiem.

Post Author: Micorazon

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.