California

Kalifornia #6

Mono Lake

Akwedukty dramatycznie zmieniły to stare jezioro, obecnie domem dla wież tufu i jego własnych gatunków maleńkich krewetek.

Uważa się, że Mono Lake powstało 760 000 lat temu, co czyni go jednym z najstarszych jezior w Ameryce Północnej. Naukowcy szacują, że w czasie ostatniej epoki lodowcowej jezioro miało 900 stóp głębokości i było otoczone przez duże wulkany. Wyspy w jeziorze były znane jako ważne miejsca lęgowe i uważa się, że 85% mew kalifornijskich zaczęło tam swoje życie. Wszystko to jednak zmieniło się w 1941 roku, kiedy Departament Wody i Mocy Los Angeles zbudował akwedukt i zaczął przekierowywać wodę jeziora 300 mil na południe.

Tyle wody zostało odwróconych, że tempo parowania znacznie przekroczyło dopływ. Następnie poziom powierzchni jeziora obniżył się do połowy wysokości, a poziom soli podwoił się. W 1962 roku jezioro straciło prawie 25 pionowych stóp, a jego ekosystemy zaczęły się kruszyć. Łóżka gniazdowe stały się dostępne dla drapieżników, głównie kojotów, a słynne mewy kalifornijskie musiały opuścić teren.

Wraz ze spadkiem poziomu powierzchni odkryto także piaski alkaliczne i wieże tufów o dziwnym kształcie, które leżały ukryte przez lata. Wieże tufowe, które od tego czasu sprawiają, że jezioro jest popularne wśród turystów, to struktury węglanowo-wapniowe, które powstają z podziemnych źródeł. Mieszanka wapnia i węglanu tworzy wapień i z czasem buduje się, tworząc trzydzieści-metrowe struktury iglic, które można dziś zobaczyć.

Jezioro zostało prawie całkowicie zniszczone do 1978 roku, kiedy David Gaines zebrał Komitet Jeziora Mono i zaczął rozpowszechniać wiedzę o pilnym stanie tego obszaru. Dziesięć lat później, Gaines i jego kolega, Don Oberlin, zginęli na miejscu podczas zimowego wypadku samochodowego. Pomimo tej tragedii komisja kontynuuje walkę o zachowanie tego obszaru, obecnie znanego jako ważne miejsce ekologiczne i geologiczne dla naukowców.

Chociaż poziom hipersalinity i zasadowości jeziora uniemożliwia rybom przetrwanie, obszar ten jest domem dla gatunku solanki, Artemia monica, znalezionego nigdzie indziej na świecie. Krewetki solankowe – w przybliżeniu wielkości miniatury – leżały uśpione w miesiącach zimowych, ale 4-6 bilionów powierzchni krewetek solanki wiosną i wczesnym latem.

Niewielki gatunek solanki, a także muchy alkaliczne, odżywiają nawet jeszcze rzadsze gatunki mikroskopijnych, jednokomórkowych glonów planktonowych. Zielone algi rozmnażają się szybko w miesiącach zimowych, a do marca jezioro ma wyglądać “tak zielono jak zupa grochowa”. Jak każdy łańcuch pokarmowy, zarówno krewetki, jak i muchy stają się przysmakiem milionów ptaków, które gromadzą się obszar przez cały rok. Każdej jesieni, 1,5 miliona słyszanych perkozów przestaje ucztować w jeziorze Mono podczas ich długich wędrówek.

Chociaż krajobraz dramatycznie się zmienił – i chociaż poziom wody wciąż pozostaje poniżej historycznego rekordu – Mono Lake ma jeden z najbardziej produktywnych ekosystemów na świecie i jest geologicznym siedliskiem dla naukowców. Znajduje się w Basenie Mono, obszar ten jest centrum wielu aktywności sejsmicznych i jest otoczony przez formacje skalne wulkaniczne, które mają 1-3 milionów lat. Takie formacje obejmują Mono Craters, 24 kopuły wybuchowego ryolitu, który tworzy najmłodszy łańcuch wulkaniczny w Ameryce Północnej.

Obecnie Komitet Jeziora Mono podejrzewa, że ​​upłynie około 20 lat, zanim woda powróci na wysokość 6 392 stóp nad poziomem morza, a poziom stabilizacji ustalony przez Zarząd Wody. Nawet wtedy poziom soli będzie dwa razy bardziej skoncentrowany niż ocean.

Autostrada 395, 13 mil na wschód od Parku Narodowego Yosemite, niedaleko miasta Lee Vining w Kalifornii.

Heart Rock Falls

Rzeźbiony przez wodospad w trudno dostępnym formacji skalnej, ten w kształcie serca rock zainspirował romantyków od dziesięcioleci.

Leśna wędrówka o długości około 1,5 kilometra kończy się na uroczym wodospadzie, ale jeśli nie rozpoznasz końca szlaku nad wodospadem, na pewno zobaczysz kamień w kształcie serca.

W rzeczywistości są dwa baseny w kształcie serca z boku urwiska, gdzie uderza wodospad. Kilka jardów przed dotarciem do wodospadu stoi potężny, stary dąb, który najwyraźniej oznacza, jak stare jest to miejsce i jak ważne dla romantyków i odkrywców było źródło mądrości i inspiracji.

Ale baseny w kształcie serca nie są jedyną atrakcją w tym ustronnym miejscu. Kiedy szlak prowadzi do wodospadu, znajduje się wypalony kikut w kształcie fotela zwanego “Krzesłem Króla” z powodu jego wysokich, tronowych grzbietów – niestety wandale złamali odcinkę. Nieco dalej w dół strumienia znajduje się basen ze zjeżdżalnią, znany w latach siedemdziesiątych, jako basen z wodą chudą. Stamtąd możesz wrócić do strumienia, aby dotrzeć do podstawy upadków.

San Francisco Conservatory of Flowers

Rośliny owadożerne, średniowieczne afrodyzjaki i największa drewniana szklana oranżeria na zachodniej półkuli.

Niedawno odrestaurowany Conservatory of Flowers w Golden Gate Park gości ponad 2000 odmian roślin, w tym zbiór tropikalnych roślin mięsożernych dziczy.

Wschodnie skrzydło jest zdominowane przez stawy roślin wodnych, w których rosną gigantyczne lilie amazońskie, z których największe są wystarczająco silne, by utrzymać ciężar dziecka. Wspinając się nad głową, dzbanuszek Nepenthes (znany również jako “miseczki z małpami”) przetrwał na diecie owadów zwabionych do kwiatowego otworu, a następnie uwięziony przez gładkie ściany i obniżony do gulaszu enzymów trawiennych w podstawie kubka. Nazwana dla mitologicznego eliksiru Egipcjan podarowanych Helence z Troi, by zatrzeć jej smutki w Odysei Homera, nazwa oznacza “bez smutku” po grecku.

Według informacji konserwatorium: “W niektórych kulturach dzbany służyły do ​​gotowania ryżu lub zbierania wody. Sterylny płyn z nieotwartych dzbanów został rzekomo użyty jako płyn do przemywania oczu, łagodzący astmę lub środek przeciwbólowy podczas porodu. Różne części rośliny stosowano również w leczeniu niestrawności, zgagi, dolegliwości żołądkowych i czerwonki. ”

Sam budynek został po raz pierwszy odkryty w części majątku bogatego lokalnego biznesmena, który zmarł zanim został wybudowany. Został on przekazany miastu, otwartemu rok później w 1879 roku, i jest obecnie najstarszym konserwatorium z drewna i szkła na zachodniej półkuli. W 1995 r. Nawiedziły go silne wiatry burzowe, a budynek był zamknięty przez kilka lat, a prace konserwatorskie trwały. Został nazwany jednym ze 100 najbardziej zagrożonych miejsc w World Monuments Fund i był częścią narodowego programu Save America’s Treasures. Został przywrócony i ponownie otwarty w 2003 roku.

Łatwo widoczny z drogi na JFK Drive przez park Golden Gate.

Post Author: Micorazon

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.