Kalifornia #9

Diabelska Brama

Niefortunne geologiczne podobieństwo do Szatana określiło ten wąwóz Pasadena jako przejście do podziemnego świata.

Od najdawniejszych czasów mieszkańcy okolic Wąwozu Diabelskiej Bramy w Arroyo Seco wierzyli, że jest to wir działań duchowych i złowieszczych przedsięwzięć.

Pierwotni Tongowie, mieszkańcy Arroyo, utrzymywali, że śmiech, jaki płyną strumienie, gdy przechodzili przez wąwóz, był śmiechem śmiechu kojota, a okultyści XX wieku, tacy jak Jack Parsons i Aleister Crowley, byli podobno przekonani, że wąwóz był jednym z siedmiu portale piekła. Twarz skały z imieniem wąwozu – która przypomina diabelski profil – z pewnością pomogła wzbudzić zainteresowanie współczesnych łowców duchów, a przeszukiwania stron internetowych stają się stronami wyników poświęconych zgłębianiu tajemnic Diabelskiej Bramy.

Kiedy nie współpracował z L. Ronem Hubbardem przy nieudanej próbie stworzenia “księżycowego chłopca”, współzałożyciel JPL, Jack Parsons, pracował nad paliwem rakietowym w pobliskim Laboratorium Napędu Odrzutowego. Bliskość JPL do Diabelskiej Bramy skłoniła niektórych wyobrażających sobie entuzjastów do stworzenia konspiracyjnego połączenia między JPL, diabelską bramą piekła, masonerią i Pasadenowską rezydencją, która służyła również jako satanistyczna świątynia i hedonistyczny plac zabaw dla okultystycznego społeczeństwa Hollywood. To, co łączy ten związek, jest spowite mitem, wysokimi opowieściami i aktywnymi wyobrażeniami.

Oczywistym jest, że Brama została spiętrzona w 1920 r. W ramach programu przeciwpowodziowego Arroyo Seco, mającego na celu oswajanie niszczycielskich powodzi wywołanych deszczem na południe od centrum Los Angeles, którego rzeka Arroyo żywi się. Choć teraz przez wąwóz dociera tama, woda wciąż śmieje się, gdy przepływa przez wrota śluzy, a twarz Diabła złowieszczo pozostaje nienaruszona.

Drzewo Metuszelacha

Kiedyś uważano, że jest najstarszym żywym drzewem na świecie, Matuzalem został wykiełkowany zanim zbudowano egipskie piramidy.

Starożytna, licząca 4 800 lat sosna oścista w Wielkiej Kotlinie, rośnie w wysokich górach Białej Góry we wschodniej Kalifornii.

Nazwany, oczywiście, po postaci biblijnej, która żyła przez 969 lat, Methuselah Tree rośnie w Grove Methuselah, który jest w “Forest of Ancients” Narodowego Lasu Inyo, gdzie jest otoczony przez inne starożytne drzewa. Dokładna lokalizacja drzewa jest jednak utrzymywana w tajemnicy, aby chronić go przed aktami wandalizmu.

Kiedy Edmund Schulman i Tom Harlan pobrali próbki ze słynnego drzewa w 1957 roku, odkryli, że ma on 4 789 lat. Szacuje się, że drzewo wykiełkowało w 2832 rpne, co spowodowało, że Matuzalem był jednym z najstarszych znanych żywych drzew i nieklonalnych organizmów na całym świecie. Termin kiełkowania w 2832 rpne sprawia, że ​​Metuselah jest starszy od egipskich piramid. Trochę dłużej jest w starości, dopóki nie jest starsza niż Prometheus, kolejny ościsty okaz, który miał 4 844 lata, kiedy został przypadkowo zniszczony w 1964 roku.

Po odwiedzeniu drzewa, Robert Mohlenbrock, profesor botaniki na Southern Illinois University w Carbondale, pomyślał: “każdy organizm, który żył dłużej niż norma musiał mieć optymalne warunki, aby to osiągnąć … oznaczałoby to umiarkowane temperatury, schronienie przed ekstremalną pogodą, i dużo wilgoci i składników odżywczych. “Mylił się. Matuzalem żyje w paskudnym miejscu – na drzewie. Na skraju drzewa są tylko plamy ziemi i wieją potężne wiatry. Sosna Bristlecone doskonale przystosowuje się do półpustynnego klimatu borealnego, w którym żyje.

Matuzalem jest obecnie drugim najstarszym drzewem na świecie po niedawnym odkryciu małego Norweskiego Świerku w szwedzkiej arktyce, o którym wiadomo, że ma około 9500 lat, jest ujmująco nazywany Starym Tijko.

Fern Canyon

Ściany kanionu otulone paprociami.

W Parku stanowym Redwoods Prairie Creek (na obrzeżach Parku Narodowego Redwood) znajduje się wąski kanion ze ścianami o wysokości ponad 30 stóp. Ściany pokrywają bujne paprocie i wiele innych planet i mchów. Istnieje pięć różnych rodzajów paproci pasujących do ścian kanionu, niektóre z nich “których przodkowie sięgają wstecz do 325 milionów lat.” Sam kanion otoczony jest gęstym lasem nadmorskich Redwoods, w tym jednych z najwyższych drzew na świecie.

Znany z tego, że był używany jako miejsce filmowania w The Lost World: Jurassic Park i BBC’s Walking With Dinosaurs, kanion odwiedza wiele osób, które korzystają z szlaku biegnącego między pokrytymi paprocią ścianami.

Mały potok, który biegnie przez kanion, czasami zalewa zimą, ale kanion jest zwykle dostępny przez cały rok.

Know Before You Go

Przed wyjazdem należy wiedzieć: psy nie mają wstępu do parku, a parking jest bezpośrednio w słońcu. Więc nie przyprowadź swojego psa. Ponadto, istnieje krótki, ale nie dokładnie wybrukowana droga do tego obszaru. Gdyby woda była wyższa, nasza Honda Fit utknąłaby. Dla osób mających problemy z poruszaniem się istnieje krótka wędrówka, aby dostać się z parkingu do kanionu.

Weź ze sobą gotówkę, ponieważ nie ma prądu przy bramce, więc nie przyjmujesz kredytu / debetu. Nie ma żadnych znaków ostrzegających o tym. Strażnik na straży może nie wpuścić cię bez zapłaty.

Muzeum techniki jury

Nowoczesna szafka z ciekawostkami.

Być może zdajesz sobie sprawę z tego, kiedy wchodzisz do muzeum, że pojawienie się wszystkiego, co można uznać za technologię, nie nastąpiło przed około 150 milionów lat po okresie jurajskim. Możesz również zauważyć, że artefakty z okresu jurajskiego, historii naturalnej lub technologii nie są obfitujące w muzeum. Zamiast tłumaczyć się, muzeum ignoruje rozbieżności.

“W swoim oryginalnym znaczeniu” – czytamy w broszurze muzealnej – termin “muzeum” oznaczał miejsce poświęcone muzom – miejscu, w którym ludzki umysł może osiągnąć nastrój wyziewów ponad codziennymi sprawami. “To muzeum na pewno jest tym miejscem. Wystawy przywołują XVIII-wieczny gabinet ciekawostek, od miniaturowych rzeźb w oku do “Garden of Eden on Wheels”, kolekcji poświęconej kulturze przyczep kempingowych. Wiele eksponatów jest mylących, nonsensownych lub po prostu wymyślonych, ale nie oczekuj odpowiedzi. Po prostu ciesz się poczuciem cudowności.

Nie trać życia i dzieł Atanazy Kirchera, XVII-wiecznego uczonego jezuitów i “człowieka o stu talentach”.

Most do nikąd

Opuszczony most ukryty głęboko w górach San Gabriel.

Most do Nigdzie to most łukowy kratownicowy zbudowany w 1936 r. Na północ od Azusa w Kalifornii w górach San Gabriel. Most rozciąga się na East Fork rzeki San Gabriel i miał połączyć Dolinę San Gabriel z Wrightwood w Kalifornii. Podczas początkowej budowy, Los Angeles County twierdził, że most i połączona z nim autostrada będzie jedną z najbardziej malowniczych dróg w Ameryce.

Niestety, te myśli szybko się zmieniły, gdy East Fork Road, który dostarczył dostęp do mostu, został wypłukany podczas wielkiej powodzi w 1938 roku, zaledwie dwa lata po ukończeniu mostu. Cały projekt został porzucony, a most został na zawsze pozostawiony na uboczu w środku dzikiej Góry Owiec, bez konieczności przejeżdżania przez pojedynczy samochód.

Dzisiaj most jest dostępny tylko przez 10-milową wycieczkę w obie strony, która wznosi się na wysokość 2760 stóp, a sześć razy przekracza koryto rzeki. Części starej asfaltowej jezdni wciąż można znaleźć wzdłuż szlaku East Fork, a także kilka betonowych płyt, które stanowiły fundamenty mostów, które zostały zniszczone przez powódź. Mimo popularności szlak często ulega wypłukaniu i może być bardzo niebezpieczny. Na rzece San Gabriel doszło do dużej liczby ofiar śmiertelnych, ponieważ podróżni przekraczali surowe wody w drodze na most.

Most do Nigdzie pozostaje jednym z najdziwaczniejszych artefaktów w górach San Gabriel. To, co zaczęło się jako ważna inicjatywa w zakresie transportu państwowego, powoli stało się pustym celem dla turystów i skoczków z bungee. Połączona droga i pobliskie mosty mogły zostać zmiażdżone i zrujnowane przez niezliczone powodzie, ale Most do Nigdzie pozostaje prawdziwy, nieużywany i samotny na pustyni.

Post Author: Micorazon

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.