Waszyngton #13

Bare-Chested George Washington

Na pierwszy rzut oka, posąg Jerzego Waszyngtona z gołymi piersiami Smithsona wydaje się być grzecznym i dostojnym mężczyzną, z niewielką ilością skandalu zawiniętego pod marmurowe fałdy jego tog. Ale ten niezwykły wizerunek pierwszego amerykańskiego prezydenta pozytywnie umartwił widzów, gdy po raz pierwszy pokazano go w stolicy, noszące jego imię.

Wszystko zaczęło się niewinnie w 1832 roku, w stulecie urodzin George’a Washingtona. Kongres chciał zaszczycić tę okazję stałą sanktuarium dla ojca założyciela. Wybitny posąg Pierwszego Potosa w niedawno ukończonej Rotundie Kapitolu wydawał się właśnie tym.

27-letni amerykański rzeźbiarz Horatio Greenough został wybrany do tego zadania i popłynął do Włoch, aby wybrać marmur i rozpocząć pracę nad swoją prestiżową komisją. Young Greenough spędził osiem długich lat na projekcie, zanim ogłosił dzieło finito finalmente w 1840 roku.

Szybko pojawiły się problemy z transportem George’a do jego domu w Rotundie Kapitolu. Dwadzieścia dwa woły wykonały przełomowe dzieło wciągnięcia 12-tonowego prezydenta do portu w Genui, gdzie czekał na niego amerykański statek marynarki wojennej. Kiedy statek marynarki wojennej okazał się zbyt mały, by pomieścić ciężki ładunek, zarejestrowano specjalnie zmodyfikowany statek handlowy.

W końcu, po wielkim koszcie, George wylądował na terenie Washington Navy Yard, ale spotkał go niespodziewany i zszokowany odbiór. Nikt w Federal City nie spodziewał się pół-nagiego posągu, a wyrzeźbiona muskulatura Waszyngtonu i strój w szacie wydawały im się kpiną z zapiętego na guziki męża stanu. Podobizna ojca założyciela, wzorowana na starożytnym posągu Zeusa, była przedstawiona w sandałach, tuląca pochowany miecz i skierowana ku niebu. Argument Greenougha, że ​​strój z lat dziewięćdziesiątych XVIII wieku wyglądał już śmiesznie z mody, padł na głuchych.

Saga statuetki wchodzi następnie do krótkiego rozdziału, który faktycznie rozgrywa się w Rotundzie. Greenough sądził, że jego rzeźba ma złe światło i coraz bardziej zaniepokojeni inżynierowie wskazywali, że monumentalna statuetka grozi zawaleniem się przez podłogę Rotundy, potencjalnie sprowadzając z niej część Kapitolu. Duży piedestał został wyprowadzony w celu lepszego rozłożenia ciężaru, ale to nie rozwiązało problemu i George został eksmitowany ze swojego domu na Kapitolu, obsadzony bez koszuli na plecach na wschodnim placu.

Ale ta nowa lokalizacja jeszcze bardziej skandalizowała gapiów, z których wielu wierzyło, że sylwetka ciała w gołej klatce piersiowej wyglądała absurdalnie na gołębiach siedzących na jego przydatkach i śniegu gromadzącego się na jego kolanach w czasie chłodniejszych miesięcy. Wciąż to zniesławienie utrzymywało się przez 20 lat, dopóki nie znaleziono pęknięcia na grzbiecie posągu, a Architekt Kapitolu rozpoczął doroczny spektakl wznoszenia tymczasowego zimowego czasu wokół Waszyngtonu.

W końcu w 1908 r. Irracjonalni prawodawcy ponownie przenieśli kontrowersyjny posąg, tym razem do Smithsonian Institution. The Washington Evening Star doniósł nieco bardziej dyplomatycznie, że głównym powodem zmiany Kongresu jest to, że posąg “jest pół-nagi i wygląda żałośnie na mrozie”.

Ogromny cokół, szlachetnie napisany “Pierwszą w wojnie. Pierwszy w pokoju. Najpierw w sercach swoich rodaków. “Został osobno zarekwirowany i osadzony w ścianach nowej elektrowni Capitol. Później, w 1963 roku, posąg Waszyngtona został przeniesiony ponownie do nowego Amerykańskiego Muzeum Historycznego, w którym mieszka, bez koszuli i ubrany w togi do dziś.

Hołodomor Memorial

Niedaleko Kapitolu znajduje się pomnik tragicznego ludobójstwa milionów Ukraińców w 1932 roku. Hołodomor to słowo, którego niewielu ludzi słyszało. Ukraińskie słowo tłumaczy się jako “śmierć przez głód” lub “zabijanie przez głód”.

W 1932 r. Na Ukrainie, pod rządami Józefa Stalina, doznał głodu, który dotknął główne obszary uprawy zbóż w regionie. Choć toczą się dyskusje na temat faktycznej przyczyny niedoboru, uczeni przypisują głód polityce Stalina w zakresie przymusowego pozyskiwania zboża, represji politycznych i konfiskaty pszenicy 1932 r. Produkowanej na Ukrainie. Wielu uważa, że ​​głód został celowo spowodowany w celu zamordowania narodu ukraińskiego i zmiażdżenia wszelkich dążeń do uniezależnienia się od władzy sowieckiej.

W szczytowym momencie głodu w 1933 r. 28 000 mężczyzn, kobiet i dzieci na Ukrainie codziennie umierało z głodu i niedożywienia. Oficjalnie szacuje się, że liczba ofiar śmiertelnych przekroczyła 4 miliony, a niektóre obliczenia wyniosły nawet 10 milionów.

W listopadzie 2015 r. W Washington D.C. odsłonięto pomnik z brązu i granitu na temat tego tragicznego wydarzenia, przedstawiający pole pszenicy, które powoli cofa się w nicość, oraz inskrypcję w języku angielskim i ukraińskim. Napis brzmi: “Na pamiątkę milionów niewinnych ofiar głodu wywołanych przez człowieka na Ukrainie opracowanych i wdrożonych przez totalitarny reżim Stalina”. Brązowy i kamienny pomnik można łatwo przeoczyć podczas jazdy lub chodzenia po Massachusetts Avenue. Warto się zatrzymać, aby pamiętać, że ludzie są w stanie robić sobie wzajemnie straszne rzeczy i że tych rzeczy nie należy tak łatwo przeoczyć.

Park Przyrodniczy w Potomac

Te kamienne mury przy pomniku Waszyngtona nie są częścią żadnego pomnika ani historycznej struktury. Są częścią tymczasowej tamy, która może rozciągać się na 17 Ulicę i powstrzymać 100-letnią powódź. Tama to najnowsza część 80-letniego grobu w Potomac Park.

Dzielnica Federal Triangle w Waszyngtonie jest wyjątkowo podatna na powodzie. Po pierwsze, obszar ten jest zbudowany na nisko położonym terenie; jeśli rzeka grzebie w parku East Potomac, szybko zbiegnie i zatopi skrzyżowanie przy alei Constitution Avenue. Drugie zagrożenie pochodzi z odpływu deszczu; Trójkąt Federalny jest najniższym punktem w dorzeczu rozciągającym się od boiska do Fortu Totten.

Stawka jest jeszcze wyższa ze względu na to, co znajduje się w budynkach federalnego trójkąta. Szkody powodziowe w Archiwach Narodowych, EPA, IRS i Departamencie Sprawiedliwości mogą być katastrofalne.

Pierwotny Park Narodowy Potomac był tymczasową strukturą zbudowaną podczas powodzi w 1936 roku, aby nie dopuścić do wznoszenia się wody do centrum. To wydarzenie pogodowe zachęciło Kongres do zatwierdzenia budowy większej, ziemnej bariery i uczynienia wału stałym. Korpus Inżynierów Armii ukończył projekt w 1939 roku. Większość ludzi idących po pochyłych ścieżkach wokół basenu pływowego nie zdaje sobie sprawy, że stoją na sztucznie zbudowanych nasypach, które zostały starannie rozplanowane, aby zapobiec wodnej katastrofie.

17th Street była jedyną luką w wale – celową, ale głupią decyzją inżynierską. Luka ta zapewniała przyjemny, równy poziom dla kierowców samochodów podróżujących z północy na południe, a także scentralizowała ryzyko powodzi, więc podczas burzy inżynierowie mogli skoncentrować swoje wysiłki na pojedynczym, wstępnie zaplanowanym zabezpieczeniu, zamiast walczyć z wodami w tysiącu różnych lokalizacji. wzdłuż wału.

W przypadku warunków powodziowych, plan wezwał do pospiesznie zbudowanej ściany worka z piaskiem, aby zatkać lukę. Niestety, w przypadku powodzi w latach 1937, 1942, 1972 i 2006, nie było to wystarczająco dobre.

Waszyngton ostatecznie podjął się rozwiązania problemu budowy dzisiejszej konstrukcji z kamienia i cementu. Przerwa w środku może być wypełniona słupkami i panelami, które są w stanie utrzymać wodę z powrotem do wysokości 19 stóp nad poziomem morza. Są przechowywane w gotowości do jazdy w ciężarówkach w Bladensburgu i można je składać w ciągu kilku godzin. Załoga ćwiczy raz w roku, aby utrzymać gotowość i sprawdzić sprzęt.

Post Author: Micorazon

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.