Waszyngton #17

Babcock Lake Fisheries

Przez jakiś czas każdy mógł napisać do swojego kongresmana i poprosić o bezpłatną złotą rybkę.

Przez kilka dziesięcioleci, począwszy od lat osiemdziesiątych XIX wieku, Komisja ds. Rybołówstwa Stanów Zjednoczonych miała kilka łowisk (obecnie wypełnionych) wokół Pomnika Waszyngtona, gdzie produkowano masowo karpia i złote rybki. Roczne zbiory setek tysięcy karpia zostały wysłane w celu zaopatrzenia dróg wodnych kraju, a ryby zostały udostępnione społeczeństwu na żądanie.

Jeziora były pomysłem Orville’a E. Babcocka z Korpusu Inżynierów armii. Pod koniec lat siedemdziesiątych XIX wieku, gdy Pomnik Waszyngtona był już bliski ukończenia, zobaczył możliwość poprawy optyki tego obszaru poprzez stworzenie sztucznych stawów. Nazwa “Babcock Lakes” o nazwie “Babcock Lakes” zastąpiła bagnistą błonę, jak zauważył ówczesny reporter Washington Evening Star, pisząc, że “Poprawa tych jezior dla kultury ryb zniosła straszne uciążliwości bagienne, które istniały w tym miejscu”.

Aby uczynić ciałami wodnymi produktywnymi, Babcock zaciągnął się do pomocy Smithsonian Institution Curator Spencer Baird. Baird sprowadził stado karpia z Niemiec (nie pochodzi z Ameryki Północnej) i postanowił je pomnożyć. Lokalne archiwum gazet zawiera kilka zabawnych anegdot o tym, jak to wszystko się rozgrywało.

Gwiazda opisuje, jak na wiosnę jeziora zostaną osuszone, pozwalając robotnikom brnąć w kosze i zapewnić, że “wszystkie węgorze i sumy zostaną wyrzucone, gdy pożrą młode karpie.” Jeden rok Baird z przyjemnością odkrył, że karp wydaje się kochać dynie- “całkowicie pochłonięte w ciągu ośmiu dni, skórki i wszystkich” – a kolejny rok “10.000” karpia uciekł do Potomac podczas powodzi.

Podczas gdy wydarzenia odbywały się w Waszyngtonie, nie można było powiedzieć tego samego, ponieważ zebrany karp został uwolniony na drogach wodnych w całym kraju. Według danych National Park Service, “History of the Common Carp”, “niezwykła zdolność ryb do życia i rozmnażania się w każdych warunkach wodnych pozwala szybko przeniknąć do innych”, a w ciągu kilku lat niegdyś cenione ryby stały się uciążliwe. Wszystkożerny karp ucztował na jajach rodzimych gatunków, wywołując dziesięciolecia programów usuwania karpia.

Program goldfish szybko stał się ofiarą własnego sukcesu. W 1894 r. New York Times napisał, że “działalność polegająca na dystrybucji bezpłatnych złotych rybek … stała się takim podatkiem dla Komisji Rybołówstwa, że ​​wydaje się, że musi wybrać między prowadzeniem biura goldfish w Waszyngtonie wyłącznie i prowadzeniem legalnej pracy biura”. Dystrybucja ryb złota zatrzymała się wkrótce potem. Program karpi w Waszyngtonie został przerwany w 1906 roku, aw 1911 roku wypełniono jeziora Babcock.

Riggs Bank: “Bank prezydentów”

Bank, który pomógł sfinansować wojnę meksykańsko-amerykańską i zakup Alaski, upadł po tym, jak pomógł Augusto Pinochecie w praniu pieniędzy.

Riggs Bank był instytucją w Waszyngtonie od ponad stu lat. Ponad 20 prezydentów USA – od Lincolna po Nixona – zgromadziło się w Riggs, którego siedziba po drugiej stronie ulicy od Departamentu Skarbu została przedstawiona na odwrocie starego dolara za 10 dolarów.

W swoim złotym wieku w 19 wieku bank sfinansował rozwój Samuela Morse’a, pożyczył rządowi 16 milionów dolarów za wojnę meksykańsko-amerykańską i dostarczył fundusze na rozbudowę budynku kapitolu i budowę systemu Washington Aqueduct. W końcu w 1865 roku pożyczył Sekretarzowi Stanu Sewellowi 7,2 miliona dolarów na zakup Alaski od cara Aleksandra II.

Ale to miejsce w centrum władzy w Waszyngtonie doprowadziło w końcu do jakichś brzydkich transakcji biznesowych, które doprowadziły do ​​upadku Riggsa w 2004 roku.

Dzisiaj jest szansa, że ​​jeśli jesteś rodowitym mieszkańcem Waszyngtonu, przeszedłeś przez jedną z dawnych gałęzi Riggów i nawet o tym nie wiedziałeś. Znane banki PNC w Dupont Circle i Georgetown były kiedyś budynkami Riggów. Nadal można w mgnieniu oka zobaczyć zarys “Narodowego Banku Riggs” pod mosiężnym napisem Dupont Branch Building.

Problemy zaczęły się w latach osiemdziesiątych, kiedy CIA przybyła do Riggsa z projektem tajnych spraw międzynarodowych. Pracując poprzez saudyjską rodzinę królewską (która bankowała w Riggs), CIA dostarczyła fundusze rebelianci z Nikaragui i anty-sowieckich mudżahedinów w Afganistanie.

Riggs miał także gorszy związek z chilijskim dyktatorem Augusto Pinocheta. Przesłuchania senackie w 2004 r. Rzucają światło na etycznie kłopotliwą historię. Senator Carl Levin stwierdził, że “W 1994 r. Czołowi urzędnicy Riggsa udali się do Chile i zapytali generała Pinocheta, słynnego przywódcę wojskowego oskarżonego o udział w szwadronach śmierci, korupcji, sprzedaży broni i handlu narkotykami, jeśli chciałby otworzyć konto w Riggs Bank tutaj w Waszyngtonie. Pan Pinochet powiedział tak. ”

Riggs został ostatecznie trafiony 45 milionami dolarów w wyniku prania pieniędzy w wyniku skandalu. Biznes szybko zszedł w dół w 2000 roku. Przywódca banku spędzał ogromną ilość czasu na prowadzeniu biznesu ambasady, który był prestiżowy, ale “załamał się, a nawet mniej”, zgodnie z opinią dyrektora finansowego banku PNC. (W pewnym momencie 95% zagranicznych ambasad w Waszyngtonie miało konta w Riggs.)

Działalność ambasady była bardzo ryzykowna i kierownictwo Riggs leciało na spotkania klientów na całym świecie kosztownym odrzutowcem korporacyjnym. Eleganckie budynki Riggs również stały się odpowiedzialnością, co dodatkowo zwiększyło koszty ogólne banku. Skandale i długi nadal rosły, aw 2004 r. Riggs został połknięty przez PNC Financial Services Group. Dawna siedziba banku Riggs Bank jest teraz publicznie dostępnym Bank of America.

Yenching Palace

W latach świetności w latach 60. i 70. Yenching Palace był punktem orientacyjnym w Waszyngtonie, znanym z charakterystycznego neonowego znaku z mylącym, wstecznym “Y”, i odwiedzanym przez celebrytów i polityków, w tym Mick Jagger, Art Garfunkel, Ann Landers, Henry Kissinger, Bob Woodward i Carl Bernstein.

Bardziej znany, Yenching Palace odegrał kluczową rolę w kluczowym momencie w historii Ameryki. Było to ostatnie miejsce spotkań w negocjacjach między USA i Rosją w celu rozwiązania konfliktu kubańskiego i uniknięcia wojny nuklearnej.

Jak głosi opowieść, dziennikarz ABC John Scali, reprezentujący prezydenta Johna Kennedy’ego i doradcę ambasady radzieckiej (i starszego urzędnika KGB) Aleksander Fomin, reprezentujący sowieckiego przywódcę Nikitę Chruszczowa, spotkał się potajemnie w drugim do ostatniego stoisku po lewej stronie, aby zlikwidować szczegóły umowy.

Jest kilka szczegółów na temat tego spotkania, ale New York Times poinformował, że negocjacje odbyły się podczas kilku spotkań w lokalnych lokalach w Waszyngtonie. Podczas obiadu w hotelu Willard zaproponowano warunki rozwiązania kryzysu – obietnicę, że nie nastąpi inwazja na Kubę w zamian za usunięcie pocisków – a warunki uzgodniono później w kawiarni Statler. Następnego dnia obaj mężczyźni świętowali rezolucję w sprawie konfliktu z chińską kolacją w Yenching Palace.

Yenching Palace został otwarty w 1955 roku przez Van Lunga, syna chińskiego watażki. Własność przekazana została jego siostrzeńcowi, który w związku z rosnącymi kosztami zamknął restaurację w 2007 roku. Budynek mieści teraz Walgreens.

Post Author: Micorazon

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.