Waszyngton #20

Kort tenisowy Rezerwy Federalnej

W sąsiedztwie pomnika Lincolna i Białego Domu znajduje się stateczna i bezużyteczna mieszanka federalnej architektury, takiej jak budynek Departamentu Stanu, Biuro Zarządzania Personelem i Departament Spraw Wewnętrznych. Schowani w jednym zakątku tej doliny cichej formalności, wielu przechodniów jest zaskoczonych tym, że znajduje samotny publiczny kort tenisowy usytuowany w cieniu budynku Rady Gubernatorów Rezerwy Federalnej.

Ten niezwykle zlokalizowany sąd publiczny zawdzięcza swoją pasję wieloletniej pasji prezesa Fed, Williama McChesney Martina. Martin grał codziennie w tenisa i był znany z tego, że krąży po swoich porannych posiedzeniach Federalnego Komitetu Otwartego Rynku, by dotrzeć do sądu przed południem.

Bill Martin był dziwacznym człowiekiem. Pracowity polityk monetarny w dzień unikał alkoholu, palił i rzucał się do tenisa, kiedy tylko było to możliwe. “Staramy się grać każdego dnia, jak tylko możemy. To bardzo relaksujące “- powiedział Martin w Washington Post w 1967 roku. Zabawny wywiad przypomniał czytelnikom, że jest to również człowiek”, którego działania jako prezesa Rezerwy Federalnej mogą przesłać Nowojorską Giełdę Papierów Wartościowych na dużą skalę w postaci zaliczek i spadków. . ”

W 1955 r., Podczas rozpalania jednego z największych boomów gospodarczych w historii Ameryki, Martin znalazł czas na założenie młodzieżowej fundacji tenisowej, której celem jest ograniczenie przestępczości nieletnich. Pod koniec swojej 19-letniej kariery prowadzącej Rezerwa Federalną, 64-letni ekonomista na nowo odkrył się jako zawodowy sportowiec, ostatecznie wchodząc do Międzynarodowej Galerii Sław Tenisa.

Wielu następców Martina w Fed, takich jak Alan Greenspan, Larry Summers i Timothy Geithner, również grało na dworze, choć bez regularności i pasji Martina. Dzisiaj każdy może wziąć udział w grze i zastanowić się nad nietypową spuścizną Billa Martina między seriami i setami.

Kroki Watergate

Niewiele osób wie, że pierwszym Watergate nie był hotel, w którym doszło do skandalu prezydenckiego. To była zapomniana klatka schodowa na nabrzeżu Waszyngtonu.

Schody miały pierwotnie służyć jako przystań dla odwiedzających dygnitarzy i polityków schodzących z rzeki Potomac. Pomysł polegał na tym, że goście weszli do 40 betonowych stopni wielkiej klatki schodowej od rzeki do pomnika Lincolna, kiedy weszli do stolicy Stanów Zjednoczonych.

Ten plan nie został rozwiązany, a zamiast tego Watergate Steps stało się przestrzenią koncertową. Orkiestra grała na barce zadokowanej w Potomacu, a publiczność siedziała na schodach pod nocnym niebem. “Symfonie słońca” trwały od 1935 r. Do 1965 r., Kiedy zostały odwołane, ponieważ hałas z nadlatujących dżetów zagłuszał muzykę.

Oryginalna Watergate pozostaje, bezużyteczna seria schodów prowadzących do nikąd, jednak nieodłączną częścią krajobrazu National Mall. Podobno słynny kompleks hotelowo-biurowy wziął swoją nazwę od schodów.

Arizona Avenue Trestle

Większość rowerzystów na szlaku Capital Crescent Trail jest zbyt zajęta rozkoszowaniem się widokami Potomac, by zatrzymać się i pomyśleć o historycznej proweniencji ich ścieżki rowerowej. Ale istnieje wiele wskazówek, które wskazują na jego wcześniejsze zastosowanie jako bomby kolejowej, która kiedyś doprowadzała węgiel do głodnych fabryk Georgetown.

Jedną z takich wskazówek jest Arizona Avenue Trestle, potężna sieć przypominająca setki belek I, która jest śmiesznie przebudowana, aby po prostu nosić bicykl. Most został zbudowany w 1910 roku, aby przenosić ciężkie pociągi nad kanałem C & O, który przechodzi poniżej. “Built” może jednak nie być właściwym słowem.

Jeśli przyjrzysz się uważnie, zauważysz, że most jest nieco zakrzywiony, ponieważ przęsła zostały zmontowane z dwóch znacznie starszych mostów, które według Koalicji na Półksiężycowym Szlaku były “prawdopodobnie zbudowane krótko po wojnie secesyjnej”, które nie ustawiły się w szeregu idealnie połączone razem.

Podczas gdy linia obsługiwana przez B & O Railroad była kiedyś zajęta ruchem drogowym, w latach powojennych działalność uległa zmniejszeniu, a do lat 80-tych pociąg trzykomorowy obsłużył dwóch pozostałych klientów, lumberyard w Bethesda i elektrownię General Services Administration na 29. i ulica K. Po latach nieopłacalnej działalności linia została ostatecznie opuszczona w 1988 roku.

Gdy pamięć o linii kolejowej zniknęła, Arizona Avenue Trestle zaczęło przyciągać zainteresowanie poszukiwaczy przygód i wyobraźni. The Washington Post przypomniał w 1990 roku, że “generacje dzieci wykorzystały to miejsce spotkań, platformę do nurkowania i tablicę do swoich przemyśleń”. Podczas gdy popularność lokalnej społeczności w ścianie miała swoje apele, wpływowe grupy stowarzyszeń obywatelskich w Georgetown i Palisades miał na myśli pomysł o szerszej dostępności.

W 1990 r. National Park Service zakupiło most i szlak, który uruchomił dłuższą konwersję starej linii kolejowej na ścieżkę rowerową. W czasach swojej kolei Arizona Avenue Trestle była po prostu śledzona przez stalową nadbudowę. W 1990 r. Wolontariusze położyli deski, aby rowery mogły przejechać nad nimi, a w późniejszych latach ścieżka uległa poprawie dzięki wylaniu cementu.

Po przejściu przez swoją niedostępność na dostęp, Arizona Avenue Trestle jest obecnie cieszona przez prawie milion użytkowników szlaków każdego roku, choć niewielu zdaje sobie sprawę z historii tej struktury.

Stacja eksperymentalna American University

Dzielnica Spring Valley obok Uniwersytetu Amerykańskiego zbudowana jest na szczycie stacji eksperymentalnej z bronią chemiczną z czasów I wojny światowej. W latach 1917-1920 badacze eksperymentowali tutaj ze śmiercionośną bronią gazową i strzelali do nich z pobliskich pól.

Kiedy Stany Zjednoczone wkroczyły w I wojnę światową w 1917 r., Amerykański uniwersytet był instytucją walczącą z 28 studentami, położoną na niezagospodarowanych wzgórzach nad Waszyngtonem, D.C.

Prezydent uniwersytetu napisał list do “swojej ekscelencji Woodrowa Wilsona” oferującej szkołę “w takim celu, jaki może być pożądany przez rząd. Kampus może być wykorzystywany na polach kempingowych dla żołnierzy, do ogrodnictwa i podnoszenia produktów dla armii lub do innych celów, które możesz wybrać. ”

Sekretarz War Newton Baker wziął go na ofertę i założył The American University Experiment Station, największy w kraju obiekt broni chemicznej. Tysiąc chemików zebrało się, aby opracować najnowocześniejszą broń musztardową i broń lewisytową dla powstającej Sekcji Służby Gazowniczej.

Przetestowali swoje mikstury na miejscu nad pozorowanymi wykopami i ziemianami, które miały symulować warunki na froncie zachodnim. Musiał to być dziwny spektakl dla mieszkańców Waszyngtonu; wyobraź sobie, że widzące załogi moździerzy na kampusie UA wyrzucają muszle gazowe u kóz i bezpańskich psów uwięzionych w pobliskim parku Little Falls. Jeden z tych ostrzałów uzyskał nazwę “Pole Musztardy” w wyniku częstych bombardowań – znajduje się na obecnym skrzyżowaniu 49th Street i Sedgewick Street NW.

Te eksperymenty z trującym gazem nie stanowiły zagrożenia dla zdrowia publicznego, które można sobie wyobrazić. Były to pojedyncze pociski gazowe w nie zaludnionym obszarze, a małe chmury gazu szybko rozpłynęłyby się w wietrze. (Na polu bitwy ataki gazowe były często w skali dziesiątek tysięcy pocisków.)

W 1919 roku wojna się skończyła, a armia rozpoczęła proces zamykania Amerykańskiej Stacji Doświadczalnej Uniwersytetu. Rowy zostały wypełnione, a namioty zapakowane. Według American University Eagle, Departament Straż Pożarny spalił 70 tymczasowych budynków na terenie kampusu, które zostały “tak zaimpregnowane toksycznymi składnikami, że nie nadawały się do użytku przez studentów”.

Ogromne zapasy chemicznej powłoki i trucizny były bardziej skomplikowane do pozbycia się. Armia pochowała większość z nich w dołach na południowym skraju kampusu. Zdjęcie powyżej pokazuje sierżanta Charlesa Maurera w największym z miejsc utylizacji. Z tyłu zdjęcia widnieje następujący podpis: “Najbardziej przerażające i szanowane miejsce na terenie. Butelki są pełne musztardy, aby je tu zniszczyć. W Dolinie Śmierci. Dziura zwana Hades. ”

W ciągu dekady domy zaczęły pojawiać się w okolicy, gdy Spring Valley pojawiły się jako ekskluzywne wczesne przedmieście, a publiczność po prostu zapomniała o śmiercionośnych chemikaliach pod ich stopami.

Pochowana amunicja chemiczna została ponownie odkryta w 1993 r. Przez ekipę budowlaną pracującą na wykopie użytkowym. W ciągu następnego roku Korpus Inżynierów Armii odkopał i usunął prawie 200 pocisków z okresu pierwszej wojny światowej. Dodatkowe odkrycia dokonano w 2000 i 2007 roku. W 2013 roku znaleźli “dziurę zwaną Hades” pokazaną na powyższym zdjęciu. To było pod domem przy 4825 Glenbrook Road.

Od tego czasu dom został zburzony i przez pewien czas posiadłość była zamknięta w masywnej aluminiowej konstrukcji stodoły. Wewnątrz specjaliści chroniący przed substancjami niebezpiecznymi pracowali skrupulatnie, wykopując śmiertelny dół. Cztery syreny na rogach stodoły zostały ustawione tak, by brzmiały, gdy wycieknie jakikolwiek trujący gaz. Mieszkańcy zostali przeszkoleni, aby schronić się na miejscu, jeśli usłyszą alarm.

Kiedy kopacze wykopali amunicję lub chemiczne wyroby szklane, zostali przetransportowani helikopterem do majątku federalnego przy zbiorniku Dalecarlia, gdzie można je bezpiecznie zniszczyć.

Post Author: Micorazon

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.