Waszyngton #3

Domek letniskowy

Summerhouse to mała ceglana konstrukcja w kształcie sześciokąta umieszczona na trawniku Zachodniego Przodu Budynku Kapitolu. Zaprojektowany przez architekta krajobrazu Fredericka Law Olmsteda w ramach projektu rozwoju i ulepszania Kapitolu. Od ukończenia w 1881 roku, Summerhouse zapewnił spokojne miejsce dla odwiedzających, aby odpocząć, zdobyć wodę i cieszyć się terenem od ponad wieku.

W 1874 r. Kongres powołał Olmsteda, by rozwinął i ulepszył tereny Capitol, co było konieczne w związku z rozbudową budynku Kapitolu i rozwojem miasta. Summerhouse został uwzględniony w odpowiedzi na skargi, że odwiedzający budynek Kapitolu nie mogą znaleźć wody ani miejsca do odpoczynku. Początkowo planowano budowę dwóch letnich rezydencji, ale sprzeciwy Kongresu wobec północnej Summerhouse uniemożliwiły ukończenie południowego.

Domek letniskowy ma kształt otwartego sześciokąta i jest zbudowany z czerwonej cegły. Cegły układane są w geometryczne i artystyczne wzory, a zakrzywione cegły dodają lekko kapryśnej atmosferze. Olmsted obawiał się, że Summerhouse nie wkracza w krajobraz Kapitolu, więc budynek jest lekko zagłębiony w krajobraz i otoczony roślinami.

Dostęp do Summerhouse zapewniają łukowate drzwi, z których każda wyposażona jest w żelazne bramy z kutego żelaza. Między drzwiami znajdują się małe okna, z których jedna wygląda na małą grotę przypominającą jaskinię. W początkowym ukłon w stronę ochrony środowiska, grota początkowo była karmiona spływającą wodą z fontann dalej pod górę. Wewnątrz altanki, siedzenia dla 22 osób zapewnia dużo miejsca do odpoczynku i relaksu. W centrum fontanna zapewnia uspokajającą atmosferę. Fontanna pierwotnie dostarczała wodę turystom i ich koniom, ale teraz istnieją fontanny do picia w tym samym celu.

Summerhouse zbudowany jest w formie otwartego sześciokąta. Czerwona cegła użyta do jej ścian jest układana w geometryczne i artystyczne wzory, tworząc woluty i inne kształty, i przyjmując teksturę “splotu koszowego” na zewnętrznych ścianach po obu stronach każdego wejścia. Niektóre cegły zostały wyrzeźbione lub ukształtowane, aby przyczynić się do ogólnego efektu projektu. Łukowate drzwi, z których każda wyposażona jest w bramę z kutego żelaza i otoczone małymi oknami, zajmują trzy z sześciu ścian budynku.

Badanie oryginalnych planów Olmsteda dla Summerhouse ujawniło również, że początkowo planował instalację “karylionu”. To urządzenie, zasilane przelewem z centralnej fontanny Summerhouse, miało zapewnić miękkie muzyczne dzwonki. Carillon nigdy nie działał poprawnie, dlatego nigdy nie został zainstalowany.

Muzeum starego patentu

Zanim Smithsonian American Art Museum zarekwirowało przestrzeń w 1962 roku, ten piękny pokój był halą modelową Starego Urzędu Patentowego. Wynalazcy musieli składać robocze modele wraz z ich zgłoszeniami patentowymi. Wraz z rozwojem technologii podczas rewolucji przemysłowej ta “Świątynia Wynalazku” została wypchana do skrzeli za pomocą skomplikowanych miniaturowych maszyn.

W czasach swojej świetności Urząd Patentowy był jednym z najbardziej ruchliwych budynków biurowych w Waszyngtonie. Każdego dnia setki wynalazców i prawników z całego kraju poszukiwali dokumentacji patentowej. Modelowa sala była poprzednią instytucją Smithsonian od dekady i była obowiązkową atrakcją dla turystów.

Budynek został oddany do użytku po tym, jak Kongres przyjął przełomową ustawę patentową z 1836 roku, aby zebrać “ogólne repozytorium wszystkich wynalazków i ulepszeń w maszynach i wyrobach, z których nasz kraj może ubiegać się o honor”. W pierwszym roku Urząd Patentowy otrzymał patent 765 aplikacji, ale w ciągu 50 lat liczba zgłoszeń rocznych wzrosła do 41 048. Stawka ta nadal rosła rok po roku.

Od 1836 do 1880 miniaturowe modele były wymaganym dodatkiem do wszystkich zgłoszeń patentowych (The Washington Post wyjaśnił to jako sposób na “pozbyć się nieustających ruchów”). Kolekcja Urzędu Patentowego przyniosła setki tysięcy miniaturowych cudów, tworząc jedyne w swoim rodzaju muzeum przemysłowe. Odwiedzający mogli obejrzeć mechaniczny bawełniany dżin Eli Whitney, telegraf Samuela Morse’a, hamulec powietrzny George’a Westinghouse’a, drut kolczasty Josepha Glidera oraz 1,093 wynalazki Thomasa Edisona.

Handel patentami wspierał chałupniczy model sklepów modelarskich w Waszyngtonie. Kilka sklepów jest widocznych w mapach ubezpieczeń przeciwpożarowych Sanborn w sąsiedztwie Urzędu Patentowego.

Podczas wojny secesyjnej Urząd Patentowy i jego wzorcowa hala zostały zaangażowane w wysiłek wojenny do wykorzystania jako koszary i przestrzeń szpitalna. Żołnierze spali w trzech piętrowych kojach wśród rzędów szklanych gablot.

Walt Whitman uczęszczał do urzędu patentowego podczas służby jako pielęgniarka. Opisał on “ogromne mieszkania” jako “wypełnione wysokimi i ciężkimi szklanymi skrzynkami, zatłoczonymi modelami w miniaturach wszelkiego rodzaju przyborów, maszyn lub wynalazków, które kiedykolwiek weszły w umysł człowieka, aby mógł począć”.

Dekada po wojnie secesyjnej była wysokim znakiem wodnym dla kolekcji modelowej Urzędu Patentowego. W 1877 r. Pożar zniszczył trzecie piętro budynku, a 87 000 zginęło. Znalezienie miejsca dla wszystkich modeli zawsze stanowiło problem – Washington Star pisał, że “rząd odwołał się do takich miejsc składowania, jak budynek handlowy, krypta w stolicy i wynajęty garaż na Siódmej i F Street NW”. W 1877 r. Rząd zrezygnował i odstąpił od wymogu modelu od procesu zgłoszenia patentowego.

W 1926 r. Urząd Patentowy przeprowadził się, aby całkowicie pozbyć się kolekcji. Według Washington Star, “The Smithsonian obejrzał ich i zabrał około 15 000. Reszta została sprzedana na aukcji przez sześć lat, począwszy od 1926 roku. “Wiele modeli zostało wykupionych przez Sir Henry’ego Wellcome’a, ale jego marzenie o muzeum modelu patentowego zostało zgłoszone przez krach na giełdzie w 1929 roku.

Oprócz skarbów Smithsonian i Wellcome kilka prywatnych muzeów zgromadziło duże kolekcje modeli patentowych. Muzeum Modelu Patentów Rothschilda Petersona w Nowym Jorku ma 4000; Muzeum Hagley w Wilmington ma 100, Muzeum Henry Forda w Dearborn ma 90.

Stary budynek Urzędu Patentowego został prawie zburzony w 1953 roku. Kongresman Charles Oakman uważał, że nieruchomość jest idealnym miejscem na nowy parking, który mógłby “rozwiązać problem z parkingiem w śródmieściu Waszyngtonu”. Na szczęście udało się go uratować przed zniszczeniem historyczna kampania konserwatorska i przeniesiona do Centrum Sztuki Amerykańskiej Smithsonian American Art Museum. Dziś stara hala modelowa mieści otwarte pomieszczenie na dzieła sztuki, wraz z modelami patentowymi w kolekcji Smithsonian American Art Museum.

Post Author: Micorazon

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.