Waszyngton #4

East Potomac Park Mini Golf

Pomimo powitania milionów turystów każdego roku, Waszyngton wciąż ma kilka niespodzianek. Jednym z takich klejnotów, ukrytym na widoku, jest wspaniały Park Wschodniego Potomaka, wystający z terenu Miejsca Pamięci Jeffersona, prosto w dół do rzeki Potomac i Anacostia.

Zbudowany w 1931 r. Kurs w East Potomac Park jest najstarszym ciągle działającym minigolfem w kraju. W rezultacie, warzywa w East Potomac bardziej przypominają projekt WPA niż jedno z tych miejsc, w których uderzyłeś w kulę Day-Glo w ciemności lub wepchnąłeś ją w usta Godzilli. Ta zabawna mała miejscowość ma także rozróżnienie, że jest to jedyne pole do minigolfa w całej Dystrykcie Kolumbii.

Część sieci witryn nadzorowanych przez National Park Service, East Potomac Park ma 3 regularne pola golfowe oprócz miniaturowej wersji, Centrum Tenisowe, a także Centrum Wodne – wszystkie otwarte dla publiczności. Po rundce minigolfa przejedź przez parking do Club House i the Potomac Grille na burgera (otwarte na śniadanie, lunch i obiad) i spróbuj kilku fajnych puttów na putting greenie.

Tylko jedna ważna, trudna do naśladowania reguła jest wyraźnie zamieszczona i dotyczy odwiedzających w każdym wieku: nie ma “konkurencyjnego wkładu” … co wydaje się nie mieć wpływu na wynik tego, co teoretycznie było niewinnym sportem od samego początku.

Fort DeRussy

Washington, D.C. był miastem garnizonowym podczas wojny secesyjnej z konfederackimi armiami, które zagrażały stolicy ze wszystkich stron.

Na początku wojny armia Unii otoczyła miasto szeregiem ziemnych fortów obronnych. Większość tych fortów zniknęła, pozostawiając jedynie nazwy w całym regionie (Fort Totten Metro, Fort Dupont Park, Battery Kemble), ale dwa z nich wciąż stoją. Fort Stevens, cel ataku Konfederatów w lipcu 1864 roku, zostaje zachowany jako pomnik, wraz z armatą i parapetem, ale bardziej tajemniczy i magiczny jest Fort DeRussy, który został prawie całkowicie połknięty przez las. Fort DeRussy znajduje się w pobliżu ruchliwego skrzyżowania Drogi Wojskowej i Oregon Avenue, przez niewielką, skromnie oznakowaną drogę do lasu Rock Creek Park. Kilkaset jardów, jeszcze mniejsza ścieżka rozgałęzia się w lewo. a tam, zarośnięty drzewami i krzewami, znajduje się sześciostopowa fosa, która przylega do ścian o wysokości kilkudziesięciu stóp. Ściany tworzą pierścień, obejmujący obszar o wielkości boiska do koszykówki.

Błyskawiczna chwila w Forcie DeRussy przyszła, gdy konfederaci zaatakowali Fort Stevensa milę na wschód. Podczas bitwy 100-funtowe działki Fort DeRussy wystrzeliły ponad 100 pocisków na linie wroga, zapewniając integralność w powstrzymaniu ataku. Choć jego kariera wojskowa już dawno się skończyła, dziś Fort DeRussy jest nadal idealny do manewrów, ponieważ może to być najlepsze miejsce w Waszyngtonie do zdobycia flagi.

Ruiny odlewni tramwajów

Wybierz się na wycieczkę przez park Glover-Archbold, tuż za Georgetown University, a możesz się zdarzyć na tym tajemniczym, rdzewiejącym kadłubie. Stalowy most kratownicowy unosi się wysoko nad głową i znika po obu stronach kamuflażu gęsto zarośniętego baldachimu. Na szczycie świeża generacja drzewek zakorzeniła się wśród gnijących 120-letnich drzew.

Most jest jednym z ostatnich pozostałych elementów starego systemu tramwajowego, który przenosił mieszkańców Dystryktu dookoła miasta na sto lat, długo przed otwarciem metra. Ta linia powstała w 1896 roku i biegła od Georgetown do Glen Echo w stanie Maryland, z 280-metrowym mostem, podnoszącym ruch przez dolinę wokół strumienia Odlewni.

Ostatnie wózki przejeżdżały nad Odlewni Odlewni w styczniu 1960 r., A własność przeszła do władz metra WMATA. Przez kolejne dziesięciolecia most popadł w ruinę, a do 2008 roku DC Preservation League ostrzegała, że ​​”ledwie stoi za pomocą improwizowanych kabli”. Po inspekcjach przeprowadzonych w 2014 roku, National Park Service i WMATA pracują obecnie nad stabilizacją koziołka i zbuduj zadaszoną kładkę pod spodem spadających szczątków.

Blind Whino

Schowany w ślepej uliczce w centrum miasta, budynek Blind Whino jest eksplozją kolorów pośród wyboistego asfaltu i niskiej zabudowy w Southwest Washington, D.C.

Budynek był domem Zgromadzenia Przyjaciół Baptystów przez niemal stulecie i był kamieniem węgielnym tkanki społecznej dzielnicy. Ponownie wyobrażone w ostatnich latach jako przestrzeń sztuki, jest teraz ponownie cenionym hotspotem społeczności.

Kościół został zbudowany w 1886 roku przez byłych niewolników i jest jednym z najstarszych zachowanych budynków w południowo-zachodniej. To, że przetrwało do dnia dzisiejszego, jest czymś w rodzaju cudu. W latach pięćdziesiątych urbanistki postrzegały sąsiedztwo jako “zniszczone” i spychały prawie wszystko, by zrobić miejsce dla autostrad i publicznych projektów mieszkaniowych.

Zgodnie z artykułem Washington Post z 1960 r., W połowie lat pięćdziesiątych, agencja zajmująca się przebudową okręgów kupiła 98,5 procent powierzchni, eksmitowała mieszkańców i zniszczyła prawie wszystko, w tym ponad 20 kościołów afrykańsko-amerykańskich. Według badań przeprowadzonych przez American Historic Building Survey, Baptist przyjaźni został oszczędzony, ponieważ “pastor kościoła, wielebny Benjamin H. Whiting, argumentował, że kościół był podstawową instytucją sąsiedzką”, a oni właśnie ukończyli dodatek do centrum edukacyjnego.

Pomimo historycznych murów zbór przyjaźni baptystów przeniósł się do bardziej przestronnych obiektów w pobliżu w ciągu dekady, a starzejący się dom zakonny przeszedł przez wielu właścicieli, zanim ostatecznie zamknął się w 2001 roku. Prawdziwy deweloper nabył piętrowy budynek z zamiarem budowy lokatorskie i biurowe, ale plan zabytkowy z 2004 r. zablokował projekt.

Zgodnie z prawem uniemożliwiło zburzenie stuletnich murów, twórca wrócił do deski kreślarskiej i zlecił malarzowi HENSE z Atlanty, aby ożywić elewację artystyczną interwencją. Kolorowy malowidło owija się teraz wokół budynku niczym płyta Basquiata i Jacksona Pollocka. Psychodeliczne graffiti nadal pojawia się w całym wnętrzu i przekształciło dawną nawę w przestrzeń performance ravey. Na dole jest miejsce na galerię obracających się eksponatów sztuki, a część terenu jest obecnie wykorzystywana jako ogród wspólnotowy. Będąc silnym 130-ciu lat, nowo przemianowany Blind Whino ponownie służy okolicy, choć teraz przyciąga młodsze, bardziej bohemy stado.

Post Author: Micorazon

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.