Waszyngton #5

Kenilworth Aquatic Gardens

Kenilworth Aquatic Gardens to 8,5-hektarowy zbiór stawów lilii położony tuż przy wschodnim oddziale rzeki Anacostia w Waszyngtonie. Zanim National Park Service nabyło ogrody w 1938 roku, były kwitnącą prywatną firmą, która eksportowała kwiaty naród.

Ojcem założycielem ogrodów jest Walter Shaw, weteran wojny secesyjnej, który stracił prawą rękę walcząc o Unię. Shaw utrzymywał dzienną pracę jako urzędnik w Departamencie Skarbu (nie było łatwym wyczynem dla człowieka, który nauczył się pisać prawą ręką!) I co wieczór zabierał wóz do domu, by pracować nad swoim domowym projektem.

W ciągu kilku lat Shaw wykopał, pogłębił i rozbudował szereg stawów na swojej posiadłości. Cel był na początku prosty; tęskniąc za florą z rodzinnej Maine, Shaw miał nadzieję zbudować ogród odpowiedni dla wodnych kwiatów, takich jak Lotos.

Każdego wieczoru Shaw wiosłował wokół swoich liliowych poduszek w canoe, sadząc bulwy i walcząc z żółwiami, które lubiły jeść na swoich korzeniach. Dowody ciężkiej pracy Shaw były widoczne każdego lata, gdy stale przynosił większe i bardziej obfite zbiory lilii. Mieszkańcy Waszyngtonu nigdy nie widzieli niczego podobnego do oszałamiających Lotusa Shawa, a on zaczął je sprzedawać dla dobrego zysku.

Shaw w końcu dokonał tak wielu sprzedaży Lotosów, że zrezygnował z pracy w Departamencie Skarbu i podwoił liczbę gier z kwiatami. Teraz z pięcioma pięcioma pracownikami firma Shaw Lily Pond Company rozszerzyła działalność i działała na 45 kwadratowych stawach. Każdy staw był oddzielony ziemną groblą i specjalizował się w różnych gatunkach życia wodnego. Były tam pięciostopowe podkładki Victoria lily, egzotyczne Lotosy, rośliny użytkowe przeznaczone do akwariów i ryby nagradzane jak japoński karp.

Reporterzy nie wiedzieli, co zrobić z jednorękim przedsiębiorcą i jego niezwykłą, lecz lukratywną “rośliną wodną”. Washington Post zdumiewał się w 1908 r., Że “zarząd Waldorf-Astoria sam kupił w zeszłym roku 70 000 egipskich Lotosów [od Shaw] koszt 2 centów za sztukę, a Lotosy to tylko jedna z wielu odmian uprawianych i nie są one najdroższe przez wielu lśniących centów “.

Shaw przeszedł na emeryturę zamożnego człowieka, a po jego śmierci w 1921 roku firma przeszła na jego córkę Helen. Stawy Shaw Lily zostały prawie zniszczone w latach 30. XX w., Kiedy Potomac był w trakcie pogłębiania, a nadbrzeżna kraina Helen została potępiona. Helen pojechała do miasta, by wystąpić w tej sprawie i udało jej się przekonać sekretarza do spraw wojny Louis’a Louisa Johnsona, by kupił ogród za park wodny za 15 000 $. Biznes dobiegł końca, ale ukochane ogrody Liliowca Shaw zostały zachowane i dodane do Parku Anacostia. Helen mogła mieszkać w swoim domu w parku, aż zmarła około 1960 roku.

Sierżancie Stubby

Najodważniejszy pies z I wojny światowej rozpoczął karierę wojskową jako zabłąkany, który błąkał się po Yale Field i stał się maskotką dywizji 61 dywizjonu piechoty. Jednak w przeciwieństwie do większości maskotek, Stubby, mieszanka pitbul, nazwana jego krótkim ogonem, rozpoczęła wojnę i doświadczyła 17 głównych bitew na froncie zachodnim.

Po treningu z dywizją, ukochany pies został zakopany na pokładzie przez żołnierzy swojej jednostki. Po odkryciu Stubby wygrał nad komendantem, siadając i salutując łapą na polecenie “Obecna broń”. Został z żołnierzami przez 18 miesięcy, będąc hospitalizowanym na gaz musztardowy, innym razem raniąc się granatem niemieckim . Okazał się nieocenionym rodakiem, ponieważ mógł ostrzec o atakach z użyciem gorczycy, usłyszeć nadchodzące pociski przed ludźmi i znaleźć żywych rannych w Kraju Niczyim. Nawet złapał niemieckiego szpiega ukrywającego się w krzakach, za co został awansowany na sierżanta, jedynego psa, który miał wówczas taką pozycję w armii amerykańskiej.

Najbardziej utytułowany pies z I wojny światowej wrócił do kraju bohaterem, spotkał się z prezydentami i został opatrzony medalami, które nosił na swoim płaszczu. Wraz ze swoim wieloletnim mistrzem, Robertem Conroy, udał się na uniwersytet Georgetown University Law, gdzie kontynuował podnosząc morale jako szkolną maskotkę, a nawet uczył się popychać piłkę nożną na boisku w połowie czasu do okrzyków tłumu.

W hołdzie dla jego pamięci, jego prochy zostały umieszczone w tandecie psa, który znajduje się obecnie w centrum zainteresowania wystawy “Cena wolności: Amerykanie na wojnie” w Smithsonian National Museum of American History.

Galeria Renwick

Budynek Galerii Renwick wyróżnia się tym, że jest pierwszym muzeum sztuki w Waszyngtonie i pierwszym budynkiem w Stanach Zjednoczonych, który ma być galerią sztuki. Znany niegdyś jako “Amerykański Luwr”, obecnie znany jest jako centrum amerykańskiej sztuki rzemieślniczej.

Pierwotnie budynek, w którym obecnie mieści się galeria Renwick, został wykonany, by pomieścić kolekcję dzieł Williama Wilsona Corcorana. Jednak w ciągu kilku lat kolekcja dzieł sztuki Corcoran wyrosła z historycznego budynku. Budynek Renwick (nazwany tak od nazwiska architekta Jamesa Renwicka Jr.) stał się siedzibą Federalnego Sądu Roszczeń. W 1965 roku prezydent Johnson podpisał postanowienie wykonawcze, które przeniesiono nad budynkiem Renwick do Smithsonian Institute. Po remoncie budynek został otwarty w 1972 roku jako filia Smithsonian American Art Museum poświęcone amerykańskim sztukom, rzemiosłom i projektowaniu.

Znany obecnie jako galeria Renwick, sam budynek jest National Historic Landmark. Pierwotnie był wzorowany na dodatku Louvreś Tuilerries, a podczas jego budowy nazywał się “The Louvre Louise”. Chociaż była to popularna i aktywna galeria, galeria Renwick została na krótko zamknięta od grudnia 2013 r. Do listopada 2015 r. Podczas renowacji.

W dniu 20 listopada 2015 r. Ponownie otwarto Galerię Renwick, a pierwszy budynek w USA, poświęcony jako muzeum sztuki, jest teraz otwarty dla publiczności po raz kolejny.

Pensjonat Mary Surratt

Noc Lincoln został zastrzelony, policja pojawiła się o 2 rano, szukając Bootha i jego wspólników. W ciągu kilku dni przybyli ponownie – aby aresztować Surratta za udział w konspiracji. Kiedy przybyli, spotkali również człowieka, który twierdził, że Surratt zatrudnił go do wykopania rowu; Okazało się, że był współkonspiratorem, który próbował zamordować sekretarza stanu Williama Sewarda. To nie wyglądało dobrze dla Surratta, podobnie jak reszta dowodów przeciwko niej. Dwa miesiące później została osądzona i powieszona – pierwsza kobieta, która została stracona przez rząd USA.

Surratt głosił jej niewinność aż do końca i przez lata wielu jej uwierzyło. Ale ostatnio historycy twierdzą, że wiedziała dokładnie, co się dzieje. “Mary otworzyła dom przed Boothem i wszystkimi współkonspiratorami, którzy przyszli do domu” – powiedziała w swoim wykładzie jej biograf, Kate Clifford Larson. “Niektórzy z nich zostali na noc, niektórzy po prostu przyszli na spotkania. I nie było takiej możliwości, żeby ta kobieta nie wiedziała, co się dzieje w tym domu. To nie jest tak duży dom … ona jest mądrą kobietą. Ona wie, co się dzieje. ”

Od tego czasu budynek został ponownie oznaczony – 604 H Street NW – a pierwsze piętro budynku to chińska restauracja o nazwie Wok & Roll.

Post Author: Micorazon

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.