Waszyngton #6

Wewnątrz kopuły Capitol

Pod względem wyglądu zewnętrznego ściany kopuły na budynku Kapitolu są solidnym marmurowym budynkiem. Ale skorupa jest w rzeczywistości pusta, wykonana z metalu (pomalowana na biało) i podtrzymywana jak drapacz chmur o żelaznej ramie. W ciasnej przestrzeni między zewnętrzną fasadą a wewnętrznymi ścianami znajduje się klatka schodowa z 365 stopniami.

Pod wierzchołkiem kopuły schody prowadzą do niewielkiego pomieszczenia zwanego Tholus. To okrągłe miejsce widokowe to pionowa projekcja pomiędzy okrągłym fragmentem kopuły a Statuą Wolności. Rząd wydał kilka zdjęć na przestrzeni lat z Tholusa, ale jest tam tylko jedno tajemnicze zdjęcie, które pokazuje wnętrze Tholusa (z Wikimedia, ze wszystkich miejsc). Opierając się na planach architektonicznych z lat 1860-tych, jest to prosta sprawa, ale warto byłoby rzucić okiem na to.

Znana współczesna struktura to właściwie druga kopuła budynku Kapitolu. Oryginalna tak zwana “Bulfinch Dome” była mniejsza, wykonana z drewna i pokryta miedzią. Prace rozpoczęły się na drugiej, bardziej pionowo zbudowanej kopule w 1855 r., A ukończono ją w 1863 r. Podczas wojny secesyjnej. Żelazo zostało wybrane jako materiał budowlany, ponieważ było ognioodporne, a także tańsze i lżejsze niż kamień.

Wnętrze kopuły było kiedyś otwarte dla publiczności, ale według Towarzystwa Historycznego USA Capitol “tak wiele osób się zawaliło i musiało zostać zniesione, a tyle śmieci zostało zrzucone poniżej, że teren został zamknięty”.

Około. Na 3/4 drogi po schodach znajduje się wejście, które po otwarciu prowadzi do 360 stopniowego deptaku wewnątrz Rotundy. Znajdujesz się tuż pod dużymi obrazami po wewnętrznej stronie kopuły, spoglądając na wszystkich turystów itd. Ten chodnik był pierwotnym celem dla 99 procent odwiedzających kopuły w przeszłości. Dodatkowo znajduje się inne małe drzwi, które otwierają się na zewnętrzny 360-stopniowy chodnik, na zewnątrz kopuły. Jak można sobie wyobrazić, widok z tego miejsca jest spektakularny. Ten zewnętrzny chodnik jest nadal czasami używany jako dobry punkt widzenia dla oficjalnych fotografów i innych oficjalnych jednostek rządowych.

Dom świątyni

Kiedy w 1909 r. Podjęto decyzję o budowie nowego Domu Świątyni dla Szkockiego Rytuału Wolnomularstwa w Waszyngtonie D.C., oskarżenie o wykonanie tej pracy zostało przekazane Wielkiemu Dowódcy Jamesowi D. Richardsonowi.

Richardson postanowił zbudować wspaniałą świątynię godną stolicy i masonów, a po rygorystycznym procesie selekcji wybrał projekt zaproponowany przez architekta Johna Russella Pope’a, który później zaprojektował budynek Archiwum Narodowego i Pomnik Jeffersona. Świątynia została zainspirowana Grobem Mausolusa w Halikarnasie, który był jednym z siedmiu cudów starożytnego świata.

Papież otrzymał polecenie, aby “nowa świątynia była tak wspaniała, jak sztuka, a pieniądze to potrafią”, a budowa rozpoczęła się w 1911 roku. Richardson zmarł przed ukończeniem budowy i odsłonięciem w 1915 roku.

Wewnątrz, goście są traktowani z zadziwiającymi sklepionymi sufitami i greckimi / egipskimi wzorami z marmuru. Biblioteka świątynna była jedną z pierwszych bibliotek otwartych dla publiczności w Dystrykcie Kolumbii i pozostaje otwarta, mieszczącą ponad 250 000 dzieł literatury masońskiej. Świątynia zyskała popularność po pojawieniu się w powieści Dana Browna z 2009 roku The Lost Symbol.

National Building Museum

Ogromna ceglana struktura, w której obecnie mieści się Narodowe Muzeum Budownictwa w Waszyngtonie, została wybudowana po wojnie secesyjnej, by pomieścić Pensjonat Bureau. Siła 1500 urzędników wykorzystała tę wspaniałą przestrzeń do uporządkowania góry dokumentów związanych z 890 000 wniosków emerytalnych od weteranów armii Unii.

Emerytury były bardzo duże po wojnie; w latach osiemdziesiątych XIX wieku stanowiły prawie jedną trzecią budżetu państwa, a połowa ustawodawstwa na 49. kongresie była specjalnymi aktami emerytalnymi. Architekt budynku, Montgomery Meigs, weteran wojny secesyjnej, który pełnił funkcję kwatermistrza generalnego, wymyślił strukturę zarówno jako halę akt, jak i pomnik tego konfliktu.

Kongres przewidywał, że Meigs użyje cegieł i metali, ognioodpornych materiałów, które utrzymają rekordy weteranów w sposób bardziej ekonomiczny niż rzeźbiony kamień. Skala projektu budowlanego spowodowała regionalny niedobór murarzy w lecie 1883 roku. Meigs przywiózł wykwalifikowanych robotników z miast na północy i poprosił miejscowych budowniczych domów, aby opóźnili swoje projekty do czasu ukończenia Budynku Pension.

Włoska architektura renesansowego odrodzenia odbiegała od neoklasycystycznych norm marmurowych, które wcześniej zdominowały budynki rządowe. Wnętrze budynku zdobią masywne kolumny korynckie o wysokości 75 stóp, jedne z największych wewnętrznych kolumn na świecie. Na czerwonej ceglanej fasadzie znajduje się wspaniały fryz terakotowy o długości 1200 stóp, przedstawiający żołnierzy Unii.

Dziś możemy narysować paralelę pomiędzy stylem i stylem mniejszych marketów z cegły, które kiedyś zajmowały Waszyngton. Ale “czerwona stodoła Meigsa” wywołała ostrą krytykę, kiedy się otworzył, a generał Philip Sheridan narzekał, że jest “szkoda, że ​​to cholerstwo jest ognioodporne”. “Washington Post” donosił, że przedstawiciel Dunham nazwał ten budynek “architektonicznym monstrum” i Rep. Rogers nazwał to “skrzyżowaniem stajni dla samochodów konnych i składem związków”. Reprezentant Springer oświadczył, że “to było obraźliwe dla wizji, a … obecna ornamentacja powinna zostać wysadzona dynamitem”.

Nie każdy był temu przeciwny. Senator McMillan i potężny marszałek domu Joe Cannon chwalili biura za wygodne, dobrze wentylowane i “lepiej przystosowane do tego celu niż jakikolwiek budynek publiczny w Waszyngtonie”.

Projekt wnętrza budynku miał kilka sprytnych cech. Galerie biurowe rozstawiono w arkadach wokół ogromnego atrium. Dzięki temu gorące letnie powietrze podnosiło się do góry, a wentylatory wyrzucały go przez dach. Biura mają również wyjątkowo wysokie sufity, które przyczyniły się do tego cyklu.

Zdając sobie sprawę, że tysiące niepełnosprawnych weteranów będzie musiało wspiąć się po schodach między piętrami, Meigs zbudował delikatnie pochyłe stopnie z niezwykle szerokimi stopniami i krótkimi pionami. Ta wczesna próba dostępności poprzedziła Ustawę o Niepełnosprawnych Amerykanów o półtora wieku.

Zmiażdżenie papierkowej roboty, która każdego dnia poruszała się po budynku, wymagało też nowatorskiego rozwiązania technologicznego. Meigs zbudował specjalny system do przemieszczania dokumentów, który rozrzucał kosze na szynach przebiegających po obwodzie każdego piętra. Oryginalne szyny są nadal widoczne na trzecim piętrze. Oddzielny system dumbwaiter może podnosić i opuszczać papiery pionowo.

The Pension Bureau ostatecznie przekształciło się w Departament Spraw Weteranów, który przeniósł się do nowych biur w 1930 roku. Budynek następnie przeszedł do Głównego Biura Rachunkowego, który zajmował go do 1950 roku. GAO przebudował przestrzeń i przekształcił parter w przeszklone kabiny.

W latach 60. budynek był w ruinie, a Kongres rozważał jego burzenie. Wpływowy architekt DC Chloethiel Woodard Smith zaproponował utworzenie muzeum architektonicznego. W 1980 r. Kongres podjął ten pomysł i stworzył Narodowe Muzeum Budownictwa, które obecnie jest odpowiednio poświęcone historii i wpływowi światowej architektury, inżynierii, konstrukcji i wzornictwa.

Post Author: Micorazon

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.